.jpg)
Daar is de herfst
Van de ene op de andere dag is het echt herfst geworden. Het dekentje voor op de bank is erbij gepakt en mijn regen/herfstjas hangt weer aan de kapstok. Doordat mijn lijf sinds begin juli problemen gaf, heb ik het idee de zomer overgeslagen te hebben. Hoe lang het ook een prachtige zomer is geweest. In het weekend kan ik mee wandelen met manlief en de honden. Daar geniet ik met volle teugen van, met of zonder regen. (Zonder is wel leuker… 😉) Vorig weekend zagen wij een heel kabouterdorp aan paddenstoelen! Prachtig om te zien. Best een uitdaging om van bijna elke paddenstoel een foto te maken als je in de achtbaan zit, maar het is wel gelukt! Helaas staan die paddenstoelen er maar een dagje, of misschien net aan twee. Nu, een week, later was er nog maar eentje te bekennen.
Ik heb intussen mijn afspraken bij Bergman Kliniek en het Radboud gehad. Bij Bergman kreeg ik het beste nieuws dat je je in mijn situatie voor kunt stellen te horen, de tumor is goedaardig! Wat een gigantisch complex is het Radboud, met meerdere gebouwen, ingangen en parkeergarages. Bij binnenkomst van het hoofdgebouw moest je je code scannen om dat even later bij de eerste afspraak nogmaals te doen. Waar ik daardoor bang was ‘een nummer’ te zijn, bleek dat gelukkig niet het geval. Bij alle drie de afspraken heb ik zeer vriendelijke medewerkers en artsen gehad. Ook bij de gehoortest, waar ik moest reageren op piepjes, geluiden en de woorden herhalen die ik meende te horen, was de arts zo vriendelijk. Bij twee woorden vroeg ik me echter af of die wel zouden kloppen, want ik hoorde echt ‘pik’ en ‘wijn’… Het gaf in elk geval wat lucht en ruimte om te daardoor te kunnen lachen. De laatste afspraak die dag was bij de KNO arts.
Ook zij was heel vriendelijk en empathisch. Ik zou meteen in het komende overleg op woensdag besproken worden in een team van kno-arts, neuroloog, neurochirurg, oncoloog en ik ben er vast een paar vergeten (waar ik door de overgang al dingen vergat; Dat is peanuts vergeleken bij wat ik nu allemaal vergeet 🤪). Ik heb inmiddels te horen gekregen dat het een operatie gaat worden. Daar was ik al bang voor, omdat de tumor aan de grote kant is. Maar als je de bevestiging dan krijgt is het toch weer even schrikken. En het is ook een soort van blijdschap, want zo doormodderen is geen optie. Maar… de afspraak met dit team zal pas over 4-6 weken zijn en dan nog de vraag hoe lang het gaat duren eer de daadwerkelijke behandeling zal plaats hebben. De ene dag gaat het beter dan de andere dag. Blijven ademen en genieten van de kleine dingen zoals de kabouterdorpen en de twee ‘kittens’ (ze zijn intussen al zo groot geworden) die steeds ondeugend zijn of juist heerlijk tegen je aan komen liggen. Vooral Socks heeft er een handje van om zich tegen je aan te storten en al knorrend bij je te liggen, heerlijk!!
Ik heb met de meisjes van Wodkawoensdag nog mijn verjaardag gevierd met een glaasje Mandarinello en een saucijzenbroodje. Dat was zo fijn de meiden weer te zien, maar de akoestiek in de kantine is best slecht, dus daar moest ik daarna weer even van bijkomen. Ik ben nog met mijn kuiken boodschappen gaan doen bij de Afghaan en heb van de prachtige vleestomaten die ik had gekocht weer een grote pan Tomatensoep gemaakt. Ook de barbecue hebben we het laatste mooie weekend aangestoken voor wat lamshaasjes. Ik had trek in Geroosterde nootjes, en ook die heb ik nog gemaakt. (Dat kost echt geen moeite en zeer weinig tijd om die te maken, en ze zijn zoveel lekkerder dan de gekochte nootjes!)
Omdat ik al een tijdje trek had in Kue Lapis Surabaya, heb ik die ook gemaakt. En dat kwam mooi uit, want ik kreeg een jachtvriend uit Friesland even over op de koffie. Hij kwam rond lunchtijd, dus hebben we eerst een kop soep gegeten. Ik had de dag ervoor een Turkse soep, de Rode linzensoep gemaakt. Deze is echt heerlijk, toen ik dit recept vond (en natuurlijk iets had aangepast… je kent mij) waande ik mij terug in Turkije toen ik een jaartje of 7 was en daar bij Turkse vrienden van mijn ouders aten. Ik denk niet dat ik ooit de Börek zo kan laten smaken zoals die oma daar het maakte. Want dat was nogal een karwei met een grote koepel boven het houtvuur voor de lagen deeg en de vulling die daar steeds tussen werd gelegd. Echt kokkerellen staat helaas op een laag pitje, want bij het naar beneden kijken, zoals bij het snijden van ingrediënten, zit ik nog meer in de achtbaan. Maar ik probeer ons eten wel zo lekker mogelijk te maken. En met dit weer krijg je toch trek in Zuurkool! Manlief is naar de slager gegaan om het vlees en de worsten te halen, zodat ik weer een grote pan van deze zuurkool kon maken. Het is natuurlijk te veel voor drie personen, maar je kunt het goed invriezen. Eten hoort lekker te zijn! Komende donderdag start het jachtseizoen op kleinwild en zijn alle jachtsoorten geopend. Ik zou dan mijn eerste jachtdag van het jaar hebben, maar deze (en helaas ook alle andere jachtdagen in zowel Nederland als in die Heimat) heb ik af moeten zeggen. Voor de jagers die het veld in gaan, Waidmannsheil! Maar vooral heel veel plezier, want jacht gaat om het samenzijn met dierbaren met dezelfde passie❤️📯🌿!
Opmerkingen