Kaassoufflés

Die bij Bram Ladage verkocht worden, zijn het lekkerst! Die zijn van het merk Souflesse, en kun je in groten getale bij de groothandel kopen. Maar omdat ik van mijzelf niet naar een groothandel mag (uit zelfbescherming), is dat geen optie. Een heerlijke kaasvulling die echt naar kaas smaakt. Geen te dik bladerdeeg en niet te veel paneer er omheen. Daar had ik al zo lang trek in! In bed had ik bedacht dat de kaasvulling van mijn kaasbroodjes al helemaal optimaal is. Ik heb de volgende dag de vulling gemaakt en de kaasbroodjes gemaakt, maar deze niet in de oven gedaan maar in de frituurpan gegooid.

Op die manier is het kaasbroodje een Kaassoufflé geworden. Het was ook echt lekker, maar ik miste nog wel de ‘crunch’ die je wel hebt als je de soufflé paneert. Natuurlijk heb ik dat ook nog even uitgeprobeerd. Nu hoef ik nooit meer een Bram Ladage te bezoeken als ik hier trek in heb! Los van het feit dat ik op het moment niet mobiel ben… Ik zal de Kaassoufflés nog een keertje moeten maken voor betere foto’s, maar dat is geen straf 😉. Die zullen binnenkort bij het recept geplaatst worden.

Maar, nog steeds niet mobiel dus. Ik heb inmiddels na 6 weken wachten te horen gekregen dat ik een afspraak zal hebben met de neurochirurg; 19 januari 2027. Toen ik dat las, sloeg mijn hart weer een paar slagen over en werd het lood dat ik al in mijn schoenen had nòg zwaarder. TWEE MAANDEN LATER, en niet alleen zou dan de eerstvolgende afspraak zijn, ik zou vervolgens op de (volgende) wachtlijst geplaatst worden, nogmaals 6-12 weken. Omdat steeds als ‘ongeveer een aantal weken’ wordt genoemd, ik pas in die laatste week bericht krijg, is het vooruitzicht dat ik ergens in april/mei aan de beurt zal zijn voor een operatie. Bijna een jaar nadat de ellende begon. (En dat is zonder revalidatie.)

Eerder op de wachtlijst via bemiddeling van mijn ziektekostenverzekeraar is geen optie; Mijn tumor is niet levensbedreigend en ook niet kwaadaardig. Als ik ga zoeken op opereren in het buitenland, kom ik bij Zorgloket Duitsland een verhaal tegen van Niels. Zijn verhaal is bijna 1:1 mijn verhaal. Alleen ik ben iets meer slechthorend geworden aan één oor, maar zit de hele dag in de achtbaan. Inmiddels heb ik sinds twee weken oorsuizen er gratis bij gekregen, waardoor ik nog slechter kan focussen. Deze Niels is met hulp van zijn verzekeraar binnen een aantal weken gezien en geopereerd in een Duits ziekenhuis. HOE DAN?? Als ik mijn zorgverzekeraar bel, heeft deze helaas geen contracten met ziekenhuizen in het buitenland afgesloten. Maar als ik daar zelf achteraan ga, zou het misschien nog wel kunnen gaan lukken, wordt mij verteld.

Ik moet mijn gehele dossier opvragen met alle testuitslagen van de onderzoeken die ik inmiddels heb ondergaan, een verwijsbrief vragen aan mijn specialist en allerlei stukken invullen voor het Duitse ziekenhuis. Deze worden via Medicohelp naar het Duitse ziekenhuis verzonden. Als ik daar een afspraak kan krijgen, zal aldaar een behandelplan en een kostenraming gemaakt moeten worden, die ik vervolgens naar mijn verzekeraar kan sturen met de vraag of zij het met deze behandeling eens zijn. Ik kan op een dag, al 5 maanden, niet zo heel veel doen, en het is niet dat ik overloop van energie of goed kan focussen met wat er op een beeldscherm staat. Maar hier ga ik zeker de energie die ik heb in steken.

Geen idee hoe, maar ik kreeg afgelopen week bericht dat mijn afspraak met de neurochirurg is vervroegd naar
1 december. Erg blij mee, maar het tweede Duitse pad naast Radboud houd ik nog even geactiveerd. Los hiervan, ik kreeg vorige week van het St. Anthonius (bij die nare kno-arts waar ik in augustus een afspraak had) te horen dat ik afgelopen week voor mijn eerste test (een gehoortest) ingepland was… Ook hier; HOE DAN? Als ik daar braaf op had blijven wachten zonder de overstap naar Bergman, zou ik waarschijnlijk over een jaar een MRI gehad hebben. Ik ben niet ziek, maar kan niet normaal functioneren. Van de ene op de andere dag ben ik afhankelijk geworden en moet ik anderen vragen mij ergens te brengen of met mij mee te lopen. Bij navraag of het ‘doodspuiten’ van het evenwichtsorgaan, zodat het andere evenwichtsorgaan het werk overneemt en ik weer normaal (voor zover dat bij mij aan de orde zou kunnen zijn 😉) zou kunnen bewegen en leven tot aan de operatie, is volgens de kno-arts helaas geen optie.

Gelukkig heb ik ook iets leuks te melden; Ik heb Cas even op de koffie gehad, die was ‘in de buurt’. De volgende dag kwam Kessa, met haar is het altijd goed. Ook hier blijkt dat ik van alles vergeet, er is van die gezellige dagen geen foto gemaakt. Helaas was die tweede dag een beetje te veel met daarna ook nog een therapie er achteraan. Daar kwam ik qua lijf een heel stuk beter vandaan dan toen ik er naartoe ging. De prijs was dat ik de dagen daarna even goed ‘op’ was, maar ik heb wel genoten! Online vliegen mij de Duitse koekjesrecepten weer om de oren, en ik zal proberen binnenkort voor het blog er een aantal te maken (als ik er de puf voor heb). Ik kan je wel een heerlijk recept van mijn Chocolade-hazelnoottaart geven. Daar had ik de laatste keer gelukkig aan gedacht foto’s van te maken. Ik ben, of eigenlijk wij, zijn 4 jaar lang betrokken geweest in een zeer giftige relatie. Daar is nu eindelijk een dikke streep doorheen gegaan. En dat is fijn, want ik heb nu letterlijk wel iets anders aan mijn hoofd. Ik hoop dat de relatie ooit weer een gezonde kan zijn, de tijd zal het leren. Dus een mooie reden voor een lekker taartrecept!
.jpg)



Opmerkingen