.jpg)
Niemandsland
Het is voor mijn doen lang geleden dat ik een blog heb geplaatst. Helaas was de reden niet dat ik met vakantie naar een warm oord was. In het weekend van mijn laatste blog kreeg ik last van een soort duizeligheid. Het was net alsof iemand mij hoofd vast had gepakt en dat steeds door elkaar schudde. Bij het draaien van mijn hoofd, was het of ik in een draaimolen zat. Ik hoefde gelukkig niet over te geven, maar prettig is anders. Maandag was het er nog steeds, en heb ik de dokter gebeld. Daar werd BPPD, draaiduizeligheid, geconstateerd. Met oefeningen en therapie zou je daar met vier weken van af zijn. Helaas, na braaf de oefeningen gedaan te hebben, gaf mijn therapeut aan dat er geen verbetering was en het beter was als ik weer terug zou gaan naar de huisarts. Hij zou de arts ook een schrijven sturen met als voorstel een doorverwijzing naar een KNO-arts. De vervangend huisarts was het hiermee eens, en twee weken later had ik daar een afspraak. En wat een onsympathieke vlegel was dat… je niet aankijken als je de kamer inloopt en je je voor wilt stellen, maar gewoon lekker door blijft typen achter zijn pc. En terwijl je net hebt verteld dat je duizelig bent (terwijl hij zeer ongeïnteresseerd zat te luisteren), ruw de stoel van links naar rechts en van rechts naar links draaien om in beide oren te kijken… Ik zou een gehoor- en een evenwichtstest krijgen. Op mijn vraag of ik die afspraken bij de balie kon inplannen, werd mij gezegd dat ik daarover gebeld zou worden. Let wel, ik ben hier al 6 weken niet mobiel, zit ik de hele dag in de draaimolen en ben ik afhankelijk van iedereen om mij heen.
Na drie werkdagen en nog geen zicht te hebben op wanneer ik een afspraak zou krijgen voor de testen, besluit ik zelf te bellen. Dan krijg ik te horen dat er überhaupt nog geen zicht is op wanneer ik ingepland zou kunnen gaan worden. Op mijn vraag of dat dan een maand, drie maanden of langer kan duren, wordt geantwoord dat zij geen idee hebben. Daar zakte het lood mij in de schoenen. Met de hulp van de vervangend huisarts kan ik binnen een week bij Bergman Kliniek terecht. Daar heb ik een afspraak met een KNO arts. Hij stelt zich voor, kijkt mij aan, luistert en draait met waarschuwing vooraf voorzichtig de stoel waar ik in zit om in beide oren te kijken. Hij komt meteen met een datum voor een evenwichtstest. Helaas duurt ook deze ruim een maand. Voor de MRI zal ik gebeld worden. Binnen 2 werkdagen word ik gebeld en kan ik de volgende middag al terecht voor de MRI. Gelukkig heb ik een man die redelijk flexibel is met zijn werk.
Dan gaat de volgende ochtend vroeg de telefoon. Er is iets gezien op de MRI, ik hoor de woorden ‘meningeoom, vaak goedaardig, duwt tegen evenwichtsorgaan, gezien de grootte, ziekenhuizen in Nijmegen of Leiden, Brughoekcentrum’. Als ik ophang, bekijk ik nog even wat ik zo snel heb opgeschreven en probeer me woordelijk te herinneren wat er aan stortvloed over me heen gevallen is. Er klonk bezorgdheid in de stem van de arts en ook binnen 24 uur gebeld worden na een scan lijkt mij geen goed voorteken. Ik ben kennelijk ook al aangemeld bij het ziekenhuis in Nijmegen, maar heb nog allerlei testen te gaan die pas later in de maand plaats zullen hebben. Aan de ene kant ben ik ‘blij’ dat er een oorzaak is gevonden, het ‘ik ben niet gek’-syndroom, maar aan de andere kant had ik gehoopt op een gescheurd trommelvlies, een virus of de nasleep van de hoogte die we in Bolivia hadden.
Ik zit nu in een soort Niemandsland. Het is afwachten wat er uit de testen gaat komen. Maar dat er iets moet gebeuren, is duidelijk. Wat ik nu heb, beïnvloed mijn leven dusdanig, dat het niet ok is. Mijn enige uitjes zijn naar artsen, therapie of hand in hand wandelen met manlief en de honden. Alles kost energie, omdat ik slecht kan focussen en de hele dag in de draaimolen zit. Alle leuke dingen zijn afgezegd, ook even bellen kost veel energie. Ik heb intussen vrienden op de hoogte gebracht en ik word door hen verschrikkelijk verwend en in de watten gelegd. (En als ik jou vergeten ben, excuses...) Kaarten, bloemen, lekkernijen van de slager, brownie-pakketten, ballonnen, je kunt het zo gek niet bedenken of dierbaren laten weten dat zij meeleven. En dat is lief en doet me veel!
Ik heb ook iets leuks te melden gelukkig! Sammie de kitten doet het heel goed. Maar waar wij dachten dat de oudere katten wel met haar zouden spelen, bleek dit niet het geval. Toen kwam Socks (& mittens) erbij. Een Main Coon kater (voor een nestje hopen we over een tijdje). Socks omdat hij vier witte sokken heeft, -mittens omdat hij polydactyl is (meer tenen heeft bij zijn voorpoten, dit komt bij dit ras vaker voor). Hij is zo relaxt en zo leuk! Niks in de bench om te wennen aan de honden en de katten. Hij liep los en draaide meteen mee in het gezin. Zo’n relaxt beestje hebben we nog niet eerder gehad. Nu heeft Sammie ene speelmaatje en heb ik gelukkig wat gezonde afleiding.
Over dit blog heb ik een paar dagen gedaan. Het typen kost veel energie door het focussen en mijn draaierigheid. Ik doe er 5 keer zo lang over om een tekst te schrijven, maar ik wilde je laten weten wat er hier speelt. De komende tijd zal ik proberen wekelijks een klein stukje te schrijven, maar het gaat uiteindelijk om de recepten zodat je het een keer kunt maken. Vandaag een recept dat makkelijk en lekker is. Wat uit de frituurpan komt, is altijd lekker (op spruitjes na!). Pasteitjes, jum!! Ik zal ook de Ceasar Salade erbij zetten. Daar had ik voor het ‘gekkenhuis’ hier gelukkig een keer de foto’s van gemaakt. Geniet ervan, hou van jou!!
Opmerkingen