2 mooie recepten

Vandaag heb ik twee Indiase recepten online gezet. Eentje die echt binnen de kortste keren klaar is; Romige aardappelcurry. De ingrediënten voor dit gerecht heb je waarschijnlijk allemaal in huis. Zo niet, koop deze dan, want je hebt hier ook gedroogde varianten of potjes-versies van. Ui, aardappel en knoflook heb je wel standaard in huis toch? En als je een keer pepers koopt (rode, groene, rawit of Spaanse pepers), dan kun je die in de vriezer bewaren en pakken wanneer je die nodig hebt. Dit gerecht bereiden duurt ongeveer net zo lang als de bereiding van een (saaie) gekookte aardappel of gekookte rijst, en het is zo smaakvol! De laatste keer dat ik deze had gemaakt, hebben wij er rijst naast gegeten. De keer daarvoor met de Indiase spinazie en wat Naanbrood erbij. Als ik hier thuis zeg dat wij gekookte spinazie eten, krijg ik altijd pruilende lippen van de huisgenoten, maar als ik spinazie op deze manier bereid, is iedereen blij. Ik doe er iets meer pepertjes bij dan in het recept. Nu kun je dat altijd doen natuurlijk, een beetje creatief met de recepten.  

Het was een mooie week, maar ook met een heel verdrietig bericht. Mijn jachtvriend en zijn vrouw hebben tijdens corona-tijd een hondje uit het asiel opgehaald. Ze hebben hem Manasse genoemd, vernoemd naar de koning van het koninkrijk Juda. Hij was al ietsje ouder en kwam uit het buitenland, waar hij waarschijnlijk als jachthond was ingezet. Natuurlijk moest het hondje ‘de taal leren’, en ik weet nog dat de jachtvriend voor de zoekopdrachten ‘buscar’ gebruikte, en braaf apporteerde Manasse ganzen en eendjes. Hij was ook een beetje ondeugend, want bij de wandelingen in het bos ontsnapte hij wel eens zodra hij los van de riem mocht lopen. Dan kwam hij met muisjes of een vogeltje terug. Afgelopen donderdag mocht Manasse weer even los, maar hij verdween en reageerde niet meer op roepen of fluiten. Na tevergeefs zoeken kregen de baasjes een paar uur later een telefoontje dat het hondje was gevonden. Maar helaas, hij leefde niet meer. Naar wat er is gebeurd, is het gissen. Wat is het gemis groot. Het was echt een lief hondje, en Ank en Franz hadden hem geen beter thuis kunnen geven.

Ik kreeg via de updates in Whatsapp van een DSD-fokker foto’s door van een pup die een nieuw huisje zocht. Ik zag haar foto’s en was meteen verliefd. Manlief zou het goed vinden als we haar zouden reserveren, maar waar het hart meteen zei dat we haar zouden ophalen, kwam het hoofd in actie… In opvoeding en training gaat heel veel tijd zitten. En twee grote honden is soms al ‘een ding’, laat staan drie… Toen ik het de fokker liet weten, gaf hij aan dat zij inmiddels al een goed huis gevonden had. Ik had niet anders verwacht. En laten we eerlijk zijn, wie smelt nu niet bij die puppy-foto’s. Bij onze wandelingen kwam ik ook nog een ruwharige teckel tegen… 😍

Ook heeft jongste kuiken mooi nieuws gekregen. Hij mag naar Chili voor zijn buitenlandstage! Kuiken is helemaal blij, en wij natuurlijk ook. (Maar het is wel ver weg…)

Vanmorgen was er een WBE-brede ganzendag. Mijn auto had gisteren de geest gegeven en staat bij de garage. Gelukkig kon ik de auto van manlief meenemen, maar ik moest wel bijtijds terug zijn voor zijn afspraak die dag. Ik heb Fien meegenomen, en zij heeft heel erg haar best gedaan. Hoewel zij wel een keer niet op de fluit reageerde; Een haas had zich gedrukt en rende opeens weg op nog geen 10 meter afstand… Ze is dan wel binnen twee minuten terug, maar daar hebben we nog wel een leerpunt. Ik ben er even tussenuit, dus de komende week even geen blog of nieuwe link naar een recept. Ik wens je nog een mooie week!