Een mooi 2026!

Dat is wat ik jou wens!

Wat een mooie week was het. Lekker samen met manlief met de honden wandelen, Fien die weer eens ‘ontmodderd’ moest worden na het graven op de muizen en de jaarlijkse jachtdag op de fazanten bij Jan op de laatste dag van het jaar. Daar had ik me al zó op verheugd! De wekker gaat ‘vroeg’ (voor in de vakantie), maar als ik beneden kom en de honden uit wil laten, schrik ik me een hoedje. De straten en stoepen zijn één grote ijsbaan. Werkelijk, ik had met schaatsen aan de honden uit kunnen laten. De twijfel slaat toe; Is het wel zo verstandig om te gaan jagen? Ik kijk naar de weersverwachtingen, code geel… Voor mij net niet voldoende om af te zeggen, het is ook weer geen code oranje. Ik besluit toch te gaan en alleen de grotere wegen te pakken in plaats van de smalle landweggetjes door de polder. Mijn man denkt daar anders over, maar begrijpt mijn passie ook wel weer. Langzaam rijden Fien en ik de straat uit, het is spekglad. Maar eenmaal bij de grotere weg aangekomen, is het gelukkig een stuk beter. Als ik bij een buurdorpje rijd, is politie aanwezig om het verkeer langs een auto te geleiden die op z’n kop in de berm belandt is. Rustig aan rijd ik door naar de afgesproken plek, en laat het thuisfront weten dat ik veilig ben aangekomen.   

Twee jagers zijn al op de afgesproken plek, een derde volgt al snel. Fien springt nog even uit de auto als zij een haas aan haar voorbij ziet rennen, maar komt bij mijn roepen gelukkig snel terug. Ik ben blij dat ik haar neopreenvest heb meegenomen, het vriest nog steeds. Dan horen wij de jachthouder aankomen, zijn boot moet door het ijs varen, en dat geluid draagt ver. We eten nog een oliebol die Arie heeft meegenomen (ook traditie inmiddels) en dan vertelt de jachthouder wat geschoten mag worden om ons vervolgens naar de boten te verplaatsen. Er zijn in totaal drie boten waarmee wij naar de eilandjes varen. Het is een prachtig gezicht, de opkomende zon en het geluid van brekend ijs terwijl wij ons daar doorheen klieven. Fien staat helemaal ‘aan’, ze weet wat we gaan doen. Als we bij het eilandje aankomen en uit de boot stappen voor een post, vaart de jachthouder verder om andere postgeweren af te zetten en met de drijvers nog weer andere eilandjes uit te gaan drijven. Terwijl wij naar onze post lopen, zie ik een haan verderop. Die loopt echter door naar de huizen, en daar kan niet naartoe geschoten worden. Hij besluit toch maar te gaan vliegen. Er gaan meerdere fazanten op, maar allemaal buiten schot en naar plekken waar geen geweren staan.

Omdat de fazanten het hier zo goed doen, mogen wij, net als vorig jaar, per geweer één hen schieten. Ik hoor wel schoten verderop, maar de geweren op het eiland waar ik sta, hebben nog geen schot af kunnen geven. Dan komt er wel een hen aan mij voorbij, maar die is veel te ver. Ik hoor, te laat, ook weer de halsbandparkieten. Als ik hen spot, zijn ze al te ver weg. Ik roep nog wel naar buurjager Arie, maar ook hij ziet ze laat en ze zijn ook nog best hoog. Als er dan geroepen wordt dat er een haan opvliegt, krijg ik een kans en de haan valt bij het schot. Fien rent er meteen naartoe en brengt braaf de haan binnen. Het is allemaal zo snel gegaan, dat ik niet eens de kans heb om daar een foto of filmpje van te maken. Terwijl ik de haan van Fien aanneem, komt er nog eentje aan me voorbij, die is voor mijn buurman.

We gaan naar een volgend eiland met de boot. Terwijl wij daar aan wal gaan, staat Fien meteen voor. Ze moet echter wachten totdat de andere ook klaar zijn. Zo staat Fien toch zeker wel 10 minuten voor, maar als de fazanten zich in de ruigte gaan bewegen, houdt ze het niet meer en gaat zij er op af. Er gaan twee hennen op, maar ik kan geen schot afgeven in verband met de veiligheid. De jager die dat wel had kunnen doen, had al een hen binnen en schiet daarom niet. Fien staat echter weer voor… En als deze hen opvliegt en ik een veilig schot kan geven, valt deze aan de andere kant van de bredere vaart. Daar komt de boot met de jachthouder aan voorbij met een jager en een hond, zodat zij de hen binnen kunnen krijgen die op de dijk ligt.

Ik drijf dit eiland uit met de jongste kleinzoon van Jan, Ruben, en met Hugo. Met Hugo heb ik vorig jaar ook eilandjes uitgedreven en op de valreep nog de halsbandparkiet kunnen schieten. Als de geweren op hun post staan, kunnen we op de naast elkaar liggende eilandjes gaan drijven en voor de voet jagen. Er gaat een haan op, die mooi binnen schot is. Als die valt, gaat Fien er op af. Ze moet echter in de ruigte en het hoge riet zoeken, dus nu heb ik wel alle tijd om een foto te kunnen maken. Wat ben ik trots op haar! Verder krijg ik geen kansen meer. Ik hoor nog wel schoten om me heen, maar het riet is hoog en er zijn hier ook ‘bergen’ aan bramenstruiken, waardoor elke blik wordt ontnomen. Op het eiland waar ik me bevind zie ik nog wel een geschoten haan vallen, maar dat is midden in de bramen. De jacht is afgelopen en die haan gaan we nu proberen binnen te krijgen.

Doordat we richting de plek lopen waar de haan gevallen is, ziet alles er weer anders uit en hebben we een behoorlijke cirkel waar wij zullen moeten zoeken. Eenmaal daar aangekomen, is er bij de bramen geen doorkomen aan. Een strook van 25-30 meter breed, 8 meter diep en 4 meter hoog aan bramenstruik bemoeilijkt het zoeken naar de haan. Ik kan er niet bij komen, ik stuur Fien verderop nog de bramen in en hoor haar tussen de bramen bewegen, maar ze krijgt geen lucht. Ook Hugo en Ruben zijn zich door een ‘tunnel’ door de bramen aan het worstelen, maar na 20 minuten staken wij onze tocht. Er is geen doorkomen aan en de honden krijgen geen lucht van de fazant. Heel erg jammer. We gaan terug naar de boot om weer bij de auto  afgezet te worden. Iedereen zal elkaar weer treffen bij het huis van de jachthouder, op René na. Hij gaat, zoals elk jaar, oliebollen bakken voor het goede doel.

Eenmaal daar aangekomen heeft de vrouw van de jachthouder, Annie, de houtkachel al aan en een hele gezellige tafel voor ons klaargemaakt met allerlei lekkers er op. Wij krijgen een warme kop thee en koffie aangeboden. De jagers en drijvers druppelen binnen, de meesten hebben iets lekkers mee voor de nazit. Het is hartstikke gezellig, maar iedereen gaat wel redelijk op tijd weer huiswaarts. Het is de laatste dag van het jaar, en iedereen moet zich nog klaarmaken voor de avond met vrienden en/of familie. Bij ons vieren wij altijd Oudjaarsavond met een vaste groep vrienden die aangevuld wordt met vrienden die kunnen en zin hebben om aan te schuiven. Iedereen maakt een gerechtje klaar met een bijpassende wijn. Omdat ik deze dag laat thuis ben, had ik me opgegeven voor de amuse. Dat was een ciabatta met Rillette van haas en de bijpassende Llebre (Tempranillo) van Tomàs Cusiné die je kunt bestellen bij René Bergh van Countrywine. Met op deze fles, heel bijpassend, afbeeldingen van hazen! Beide vallen goed in de smaak! De overige gerechten vallen ook allemaal goed in de smaak. En hoewel manlief niet helemaal fit was, heeft hij het de hele avond toch vol kunnen houden.

Ik heb die nacht toch ergens weer kou gevat en heb weer niesbuien en een hoofd van pudding. Dat houdt gelukkig geen dagen aan, maar het was wel jammer. Ik heb gelukkig nog kunnen genieten van het winterse landschap, wat is het prachtig buiten! Ook is de kerstboom inmiddels aan de weg gezet en zijn alle kerstversieringen weer terug in de dozen op de achterzolder. Om het ‘overdaadgevoel’ nog niet helemaal kwijt te zijn, heb ik een taart gebakken; De Chocoladetaart met een Kokos-pecan-laagje. Dat is pure verwennerij! Heerlijk met een kop warme chocolademelk na de lange wandeling van vandaag. Vanavond eten wij de fazanten die op Oudjaarsdag geschoten zijn. Ik ga die op twee manieren bereiden. Zo vieren wij de laatste vakantiedag van een vakantie die weer voorbij gevlogen is. Als zo’n vakantie van twee weken begint, lijkt er de eerste drie dagen geen einde aan te komen, maar dan opeens… poeffffff, is het alweer voorbij. Vanaf morgen is het weer ‘normaal’, dus ook mijn maandag-poetsdag… Dat 2026 een prachtig jaar mag worden, met veel liefde en gezondheid!

"Don't eat the yellow snow...!"