Gevulde champignons

Ik had er dit keer gelukkig wèl aan gedacht foto’s te maken van het receptje dat vanaf vandaag online staat, de Gevulde champignons. Maar ja, dat moet allemaal weer ‘gauw-gauw’, want zo’n afgekoeld hapje eten is ook niet de bedoeling. De foto’s zouden een stuk beter kunnen, maar ik kan wel zeggen dat ze heerlijk gesmaakt hebben! Ook bij dit recept kun je best wat variëren. Je kunt in plaats van extra belegen kaas Cheddar- of blauwschimmelkaas gebruiken. Of een gesnipperd uitje in plaats van lente-ui, of wat je nog aan kruiden hebt. Heb je geen crème fraîche, doe dan wat roomkaas. Je kunt in plaats van crème fraîche ook een bakje kruidenkaas (soort Paturain) gebruiken. Als ik nog een paar plakjes Serrano- of Parmaham heb, snijd ik die ook fijn, en bak ik die mee met de champignonsteeltjes. Kortom, het is best een hufterproof receptje waar je alle kanten mee op kunt.

Het was een rare week die volgepland stond met allerlei afspraken. Daar kwam nog een ziekenhuisbezoekje (niet bij mij) bij. Gelukkig valt de gekkigheid mee, het had veel gekker kunnen zijn. Op vrijdag had ik een wandelafspraak met Simone. We spreken bij mij thuis af om vervolgens naar de Plassen te gaan om daar met de hondjes te wandelen. Ik had in de ochtend nog een afspraak voor mijn rug. Die is in het centrum van de stad, zodat ik nog wat lekkers mee kan nemen van de bakker voor een lekkere lunch en iets voor bij de koffie. Die wandeling verloopt normaal gesproken heel relaxt, maar deze ging anders. Fien had bij een eerdere wandeling een dode vis gespot. Daar was ze in gaan liggen rollen om die vervolgens haar ‘schat’ mee naar huis te willen nemen… Ik was de dag later de vis vergeten, maar die stond nog goed in haar geheugen gegrift. Als we enigszins in de buurt komen van de plek waar toen de vis had gelegen (en kennelijk nog steeds lag) neemt ze een spurt en gaat weer op die plek liggen rollen 🤢🤮. Ik fluit haar in, zij gaat staan en kijkt naar ons. Ondertussen lopen Simone en ik al kletsend verder, en slaan eigenlijk geen acht meer op Fien. Want, normaal gesproken, volgt zij ons bij het verder lopen. Simone en ik gaan verder op een volgend weiland, daar zit een sloot en een slootkant met veel bossages tussen. Als wij aan het einde van dat weiland zijn, merken we op dat Fien ons niet heeft gevolgd. Ik fluit, maar geen Fien. We lopen iets terug, maar ook daar is Fien niet te bekennen.

Simone en ik besluiten om terug te lopen naar de auto terwijl ik onderweg mijn fluitje gebruik. Eenmaal bij de auto aangekomen, is Fien niet ter plaatse. Waar ik eerst boos was op die ‘rothond’, maakt de boosheid plaats voor eerst lichte paniek die, naarmate de tijd verstreek, groter en groter werd. Alle denkbare rampscenario’s schieten door mijn hoofd. Er zit niets anders op dan terug te lopen naar de plek waar wij haar het laatst gezien hebben. Ik heb intussen klotsende oksels en het zweet staat in mijn bilnaad. Als wij bijna bij het weiland zijn waar wij haar kwijt geraakt zijn, komen wij een dame tegen die zegt dat er verderop een vrouw is die een hond had gevonden die naarstig aan het zoeken was. Als wij de bocht om gaan, zie ik inderdaad een vrouw die probeert een hond, onmiskenbaar de mijne, bij zich te houden. Ik fluit, maar kennelijk is de herkomst van het geluid lastig te horen en zie ik Fien de andere kant op rennen. Ik gebruik de ‘zitfluit’ en daardoor stopt zij en kijkt ze om zich heen. Ik fluit nog eens en zwaai met mijn armen. Dan ziet Fien mij eindelijk staan. Ze neemt een spurt, komt bij mij aan, en is kennelijk ook in paniek geweest. Ze is zo blij me te zien, en ik haar! Ik bedank de vrouw die heeft geprobeerd haar bij zich te houden. Het is lang geleden dat ik zo bang ben geweest één van ‘de mijnen’ kwijt te zijn.

De laatste keer was in Oostenrijk toen mijn kuikens nog klein waren. Tijdens de lunchpauze zijn wij met ons tafelgenootschap aan een andere tafel gaan zitten, zodat we weer in de zon zaten. Het was een tafel die nog geen 4 meter van de eerste was verwijderd, aan de andere zijde van de schuifdeur. Toen het weer tijd was om naar de piste te gaan voor de ski-les, was ons oudste kind nergens te bekennen. Hij had niet in de gaten gehad dat wij op een andere plek waren gaan zitten. Hij was ons kwijt en is ons gaan zoeken. De paniek die wij als ouders, maar ook de schoonfamilie, toen hebben gevoeld was verschrikkelijk. Hoe langer het duurde om ons kind te vinden, hoe erger de rampscenario’s die door je hoofd spoken werden. Het is goed gekomen. Mijn kuiken was naar de verzamelplaats voor de skiles gelopen. Ik weet alleen nog dat ik op mijn knieën zakte en al huilend mijn huilende kind in mijn armen nam terwijl ik tussen mijn gesnotter ‘sorry’ proestte en probeerde de dame te bedanken die mijn kind aan de hand had genomen. De opluchting die ik toen voelde leek op die die ik afgelopen vrijdag voelde. Dat gevoel van stress heeft de rest van de dag aangehouden, zowel toen als nu. Ik denk dat elke ouder wel zo’n ervaring heeft, en terug kan voelen wat ik bedoel met de omschreven situaties, hoe diep ongelukkig en machteloos je je kunt voelen. Gelukkig is het allemaal goed gekomen. Wat een verhaal voor op Moederdag… Ik wens alle moeders een mooie dag met veel verwennerij, lieve woorden en fijne knuffels 💐❤️. En vooral met lekker eten dat een ander met liefde voor je heeft gemaakt 😉.