Chili

Daar zijn manlief en ik geweest, en daardoor was er de afgelopen weken geen blog. Chili stond niet in ons ‘top-10-lijstje’, maar als je kuiken daar voor zijn studie zit, en je hebt de kans samen daar zijn verjaardag te kunnen vieren, dan laat je dat natuurlijk niet aan je voorbij gaan. De vlucht is lang, met een overstap op Parijs. Met stoelen met meer beenruimte en daarna nog een upgrade hebben we het niet slecht, maar die vliegtuigstoelen zijn gewoon een aanslag op je lijf. Als we aankomen, is het ochtend in Santiago.

We pakken onze bagage van de band en gaan door de douane, om vervolgens naar de plek te gaan waar we worden opgehaald om naar onze huurauto te worden gebracht. We rijden naar ons hotel, Castillo Rojo. Achter het hotel is een parkeerplaats waar wij de auto kunnen parkeren. Het is een fijn, kleinschalig hotel, midden in de uitgaanswijk Providencia, Bellasvista van Santiago en maar 300 meter van het studentenhuis van onze zoon. We zijn beiden erg moe, maar proberen het ‘nieuwe’ ritme aan te nemen. Even de veren schudden om vervolgens door de wijk te wandelen. Het is nog geen 12.00 uur, en veel winkels en restaurantjes zijn nog gesloten. Er is iets verderop wel een soort binnenplaats, Barrio Bellavista, met allerlei restaurantjes en kleine winkeltjes die wel geopend zijn. De winkeltjes verkopen onder andere hoeden, souvenirs en Lapis Lazuli, de blauwe edelsteen die in Chili wordt gedolven. Deze steen komt alleen voor in Chili en Afghanistan. Ondertussen is het lunchtijd geworden. We nemen plaats in de zon om onze lunch te bestellen en daar drinken wij ons eerste Chileense wijntje en biertje.

Wat meteen opvalt, is dat de mensen ontzettend vriendelijk zijn, zo ook de jongen die ons bedient. Nadat wij gegeten hebben en langs de winkeltjes hebben geslenterd, gaan wij terug naar het hotel om toch een uurtje slaap te kunnen pakken. Ons kind heeft die dag een lange dag op de Uni, dus die zouden wij die avond rond etenstijd pas zien. En net als wij een uurtje liggen te slapen, staat ons kuiken voor de deur om ons te begroeten. Wat is het fijn om hem eindelijk weer te zien en te kunnen knuffelen na zoveel maanden! Wij spreken een later tijdstip af om gezamenlijk te eten in de wijk.  Ik bestel iets met friet, vlees, worst en spekvet met wat toast met gesmolten kaas. De porties zijn groot… het is lekker, maar eigenlijk ben ik te moe om te eten. Ik krijg het helaas niet op. We drinken nog een drankje bij het hotel, maar daarna gaan bij mij de lampen uit.

De volgende ochtend ben ik vroeg wakker en drink een koffie op de binnenplaats. Daar zie ik een colibrie in de hoteltuin! Natuurlijk is die net te snel om op te foto te krijgen. We genieten van een heerlijk ontbijtje in het hotel, en gaan vervolgens met de auto naar een tempel aan de rand van de stad, Tempel Bahá’í. Het is een prachtig pand op een schitterende, afgezette locatie. Het lijkt wel een ruimteschip door de vorm. Het verkeer is niet al te druk, en eigenlijk wordt er heel netjes gereden. Ook weinig agressie gemerkt in het verkeer, iedereen geeft elkaar de ruimte. Daarna rijden we door naar een klein wijnhuis, ook aan de rand van de stad. In de tuin proeven we wijntjes, met in onze rug de drukte van de stad en voor ons prachtig zicht op de Andes. Eenmaal terug bij het hotel hebben wij een lekkere lunch, de Pulpo staat hier vaak op de kaart en is heerlijk!

De scheermessen zijn hier veel ‘dikker’ en minder lang dan die wij gewend zijn. Die vallen helaas een beetje tegen, doordat die ‘gestikt’ zijn in de hoeveelheid kaas die er overheen gegaan is. We wandelen daarna nog door de mooie wijk. Die avond eten we met ons kind een zalige vissoep en wat empanada’s. Die zijn echt heerlijk! De soep is net een bisque en de empanada’s hebben een perfect gefrituurd deegje met een lekkere rundvleesvulling die goed op smaak is gebracht. Die avond drinken wij ook onze eerste Pisco Sour, de nationale cocktail van Chili. Die is gemaakt van onder andere brandewijn van druiven, met limoen en licht aangezoet en een eiwit. Lekker!!

Het is zaterdag en het is een drukte van jewelste in de wijk. Er was vanaf donderdag al een soort ‘gezoem’ van wat er zou gaan komen, er zou die zaterdagmiddag- en avond een RedBull-event plaatsvinden door de gehele wijk. Straten waren vanaf donderdagavond afgezet, maar gelukkig konden wij er nog wel in- en uit met de auto en hadden we armbandjes gekregen, zodat wij ons vrij in de wijk konden bewegen. Op het pleintje voor het hotel werd een groot podium neergezet met een dj-tafel. Wij besluiten naar het Oude Stadscentrum te wandelen, aan de andere kant van de rivier. Daar op het grote plein, Plaza de Armas, zitten we nog even op een bankje en laten de wereld aan ons voorbij gaan. Het is een mooie, zonnige dag. Onderweg komen we langs een kleine hoedenzaak en koop ik een nieuwe Ecuadoraanse hoed. Ik had al bedacht dat ik in Chili een nieuwe hoed aan zou schaffen. Mijn oude hoed had ik gewassen, en daar was die niet beter op geworden. Omdat we plannen hebben naar Bolivia te gaan, naar Uyuni, waar het zonnig en koud is, is iets op je hoofd geen overbodige luxe.

Als wij terugkomen in ‘onze’ wijk, is het feest al begonnen. Het is nog niet heel erg druk, maar het plein voor het hotel staat vol met dansers die een dans instuderen. En terwijl wij van een lunch en een cocktail genieten inde zon, stroomt het publiek meer en meer binnen. Het is groot feest. Niet alleen in de wijk, maar ook in ons hotel, waar een bruiloft is. Daar eet ik die avond laat mijn eerste ‘Completo’, de Chileense hotdog. Deze is gemaakt met een dikke laag avocado-mousse. Er staat voor de bruiloftsgasten op de parkeerplaats een karretje waar je deze kunt halen, wij waren de partycrashers. Vette hap bij een feestje is altijd lekker 😉. Die Completo kun je bijna op elke hoek van de straat kopen. Het is een beetje het kroketje van bij ons. Elk verkooppunt heeft zijn eigen variant op de Completo, maar standaard is wel het broodje, worstje en de avocado mousse.   

De volgende ochtend gaan wij naar Valparaíso. Het is de tweede stad van Chili, een echte havenstad. De stad staat bekend om zijn kleurige huizen die tegen de heuvel aan gebouwd zijn. Wij vallen met onze neus in de boter, er is een veteranendag voor de marine en alle wijken van de stad zijn vertegenwoordigd met folkloristische kleding. Met een tram gaan we de heuvel op, om zo een schitterend uitzicht te hebben over de huizen tegen de heuvel aan en de haven. Boven zijn smalle straatjes, allemaal met kleurrijke muurschilderingen en prachtig beschilderde trappen. Bij een restaurantje met het terras met uitzicht op de haven hebben wij onze lunch.

Daar eten wij Ceviche, een visgerecht van rauwe vis gegaard in ‘leche de tigre’ met avocado en rode ui, zalig! Daarna slenteren we nog wat door de kleurrijke staatjes. Als we aan het eind van de middag terug zijn in het hotel, drinken we ons glaasje wijn op de binnenplaats en genieten nog na van alle mooie indrukken. Die avond eten we gemakkelijk, de mannen hebben een soort risotto van quinoa met een steak, ik heb een hamburger met wat frietjes. Quinoa wordt veel verbouwd in Chili en Bolivia, en staat vaker op de kaart dan rijst. De volgende dag brengen we ons kuiken naar de uni. Die ligt op ongeveer een half uur rijden (maar in de spits ruim 45 minuten) van onze wijk, in de wijk Las Condes. We rijden naar de buitenwijk van Santiago, de Uni ligt in een dure wijk met veel omheinde huizen. De campus is groot, maar helaas kunnen wij niet mee de campus op. Als wij terug zijn in de wijk, gaan wij onze trip naar Atacama en Bolivia plannen en boeken.

Dat is best nog wel wat uitzoekwerk, maar het lukt om iets voor ons drietjes te organiseren. Met het vliegtuig naar Calama, in het noorden. Van daar uit een transfer van anderhalf uur naar Atacama de San Pedro om later van daaruit naar de grens te gaan en dan vier dagen met auto met chauffeur door Bolivia te rijden. Manlief gaat nog even naar de kapper en in de avond gaan we naar de Cerro San Cristóbal. De heuvel waar je met een trammetje (Fincular de Santiago) naar boven kunt (en aan de andere kant van de heuvel ook met een gondel). Op deze heuvel is ook de Zoo, die gratis toegankelijk is. Boven op deze berg staat een prachtig Mariabeeld. We zien de zon die avond ondergaan terwijl we van de stad genieten vanaf de heuvel. Daar zie je ook hoeveel smog er in de stad hangt, helemaal omdat het in een soort kom ligt. Eenmaal weer beneden eten we nog wat, en daarna pakken we de rugzakken voor de trip naar San Pedro de Atacama en Bolivia en gaan we vroeg naar bed. We moeten bijtijds er uit de volgende ochtend voor onze vlucht naar Calama.

Ik ben pas op de helft van onze belevenissen. Vandaar dat deel 2 volgende week volgt. Voor nu dus de recepten van de Completo en de Pisco Sour. Altijd lekker voor tussendoor 😉!