Jagd und Hund

Dit is Europa’s grootste beurs voor alles wat bij jacht, Outdoor-fans en hondenliefhebbers komt kijken. Deze wordt jaarlijks georganiseerd in de beurshallen van Dortmund, naast het Borussia Dortmund Stadion. Dortmund is vanuit Nederland goed aan te rijden. Maar telkens als ik hier naartoe ga en de reis voorspoedig verloopt, doe ik alsnog bijna anderhalf uur over de laatste 3 kilometer. Dit keer gaan we met een groepje van vier dames naar die Heimat. Op de afgesproken plek stappen we in één auto om onze reis te vervolgen. Koffie, cake, krentenbollen en chocoladerepen mee voor onderweg, hoewel de reis maar 2,5 uur zou duren 😉. Het is gezellig in de auto vol gekakel en we schateren wat af. Als we eindelijk na de drukte rondom de beurshallen de auto hebben geparkeerd, lopen we in een witte wereld naar de beurs. Daar hebben we eerst een plaspauze om vervolgens onze jassen op te laten hangen bij een niet al te vriendelijke dame die totaal geen zin heeft in haar baan. Bij de eerste hal waar wij naar binnen gaan, zien we meteen een handige gadget. Een soort jachtvest dat met van alles en nog wat uit te breiden is! Een rugzak, een munitie-tasje, een wapenhouder en zelfs communicatieapparatuur…

Wij worden meteen aangesproken door één van de medewerkers van deze stand. Maar hoe langer wij deze ‘die heb je écht nódig’-gadget bestudeerden en hardop aan het brainstormen waren en moesten lachen, hoe meer het lood bij de verkopende partij in de schoenen zakte. Ik moest bij deze schouder-houder denken aan hoe ik een keer een ‘elastisch harnas voor een verrekijker’ had aangeschaft. Dat leek ook zo’n goede koop. Dat was het ook wel, maar dan alleen als je in een ‘mannenlijf’ geboren bent. Als vrouw kreeg je een soort extra ‘push-up-effect’ (of anders het ‘scheidings-effect’, net zo onpraktisch trouwens…) en een hilarisch moment. Dat harnas heb ik maar snel weer van mijn verrekijker verwijderd, het aangeboden gadget hebben wij niet gekocht.

Er zijn 8 hallen bij de beurs, met ook nog eentje waar je masterclasses kunt volgen en een aparte ‘wild-food-hal’. Rond lunchtijd gaan we naar deze als foodcourt ingerichte arena-achtige hal. Ik loop daar eerst een rondje om te kijken wat er allemaal aan lekkers wordt aangeboden, om vervolgens naar twee kraampjes terug te keren om daar een keuze uit te maken. Waar ik eerst dacht een Duits broodje met speenvarken te gaan eten, zag ik dat daar weinig vet aan zat, en besloot ik voor het broodje ‘Surf en Wild’ te gaan. Ik triggerde op het wild met garnalen met kreeftmayonaise. Als ik het broodje in mijn hand gedrukt krijg, ziet het er veelbelovend uit; Het is een goed belegd gegrild brioche-broodje en ruikt zalig. De eerste hap is echt lekker, de tweede ook hoor, maar na een tijdje blijkt de vulling toch net te nat, waardoor het broodje zompig wordt en het er uiteindelijk in het papiertje uitziet als een natte volgescheten luier.

Erg jammer, dit was beter geweest als de vulling iets minder nat was geweest en/of het in zo’n lekker hard Duits bolletje was geserveerd. Wij hebben na dit broodje wel voldoende gegeten, en besluiten later terug te keren om ander lekkers uit te zoeken. We gaan verder met onze missies, Birgitte zocht bijvoorbeeld een mooi, warm waadpak en ik was op jacht naar een nieuwe hoed, een fijne bodywarmer en een ‘fluitje dat zachter fluit’ 😉. Uiteindelijk belanden wij bij de hal waar kleding wordt aangeboden, en daar worden meerdere slagen geslagen. Ik koop een fijne trui, een mooi vest en een mooie tussen-jas. Birgitte een leuke jas, truitjes, t-shirts en nog veel meer. Kyra koopt zo'n schattige stoere bodywarmer voor haar zoontje, en maakt er maar meteen een heel setje van voor moeder- en zoon. Er worden kleine plastic- en papieren tassen in onze grote Frankonia-tassen geplaatst, en zo maken we alle vier met alleen maar 1 tas om onze schouder reclame voor deze mooie jachtzaak. We stoppen nog even om iets te drinken en naar de Jachthoornblazers te luisteren, maar krijgen dan in de gaten dat we nog maar een heel klein uur hebben voordat de beurs zal sluiten… Er is haast geboden voor de laatste hal met kleding en lekkers voor groot en klein.  Ik scoor nog een Duits broodje met salami, maar waar ik dacht ook nog even de bodywarmer op te pikken, was de stand al afgesloten met lint. Het is tijd huiswaarts te gaan.

Bij het ophalen van de jassen gaat het nog even mis. Onze jassen zijn per twee aan haakjes opgehangen, waardoor wij maar twee nummertjes hebben ontvangen bij het afgeven, maar er toch daadwerkelijk vier jassen op de toonbank worden gelegd na het afgeven van de twee nummertjes. De ‘oh-zo vriendelijke’ dame van die ochtend schiet in een ERROR, vier jassen en maar twee nummers, dat kan helemaal niet! ‘En wat als er nu iemand komt voor haar jas en die dan al foetsie blijkt te zijn? Nee, een fout heeft zij niet gemaakt bij het afgeven van de twee nummers, wij zijn er gewoon twee kwijtgeraakt…’  Uiteindelijk lopen wij toch naar buiten met onze jassen aan en gaan wij huiswaarts waar het volgende feestje in de auto begint; Kaas, worst, een zelfgebakken broodje en rauwkost met dip worden uit de tas van Birgitte getoverd. We hebben besloten dat wij dit uitje er maar in moeten houden en volgend jaar weer van de partij zijn!

De volgende dag vragen jachtvrienden hoe de beurs was, en vooral of er nog wat nieuws was op het gebied van jachtwapens en optiek. Die vragen heb ik niet kunnen beantwoorden, daar is het grote verschil tussen een beursbezoek met het slenteren en langer blijven hangen in een bepaalde hal: Oestrogeen vs testosteron!

Fien is 4 jaar geworden! Zij moest natuurlijk in het zonnetje gezet worden. Van de week stond ze ook voor de keukendeur met iets in haar bek. Dat had ze kennelijk in onze tuin gevonden en kwam ze trots haar buit laten zien. Ik kon het zo gauw niet thuis brengen, maar toen ik iets beter keek, was ik wel even op het verkeerde been gezet… ze had een vis in haar bek, en wij hebben niet eens een vijver in de tuin en grenzen ook niet aan water. Ik heb de vis, of eigenlijk zijn koploze lijf, van haar aangenomen. Ik denk dat een reiger of aalscholver zijn maaltje onderweg verloren heeft.

En bijna zou ik vergeten dat dit een kookblog is en het recept van de dag vergeten; Fazantenborsten in een jasje van Parmezaanse kaas en panko. 31 januari is de laatste dag dat er op de fazantenhanen gejaagd mag worden. Vandaar nog een recept met fazant. Niet moeilijk, wel heel erg lekker! Nu is alles (op spruitjes na dan) uit de frituurpan lekker! Helemaal als er óók nog kaas in het recept gebruikt is!!