Jachtdag bij een mede-kokkereller

Maandag heb ik eerst samen met een buurman van verderop het schedeltje van de halsbandparkiet, die ik vorig jaar heb kunnen schieten, voorbereid om te prepareren. Ik heb dat nog nooit gedaan, en zo’n klein en fragiel schedeltje is wel een vak apart. De buurman is bioloog, en doet dit met veel kleine schedeltjes van dode dieren die hij heeft gevonden tijdens wandelingen met de hond. Hij heeft zelfs een kast vol met zelf geprepareerde schedeltjes en laat vol trots zien hoe klein en fijn al deze schedeltjes zijn, en waar je allemaal rekening mee moet houden bij het prepareren. Het vergt nogal wat precisiewerk, en het is goed dat hij weet uit hoeveel ‘losse’ delen zo’n schedeltje met snavel bestaat. Het klinkt ook als een waar puzzelstuk, hoewel het eigenlijk bij de parkiet nog meevalt. Geduld en kleine delen in elkaar puzzelen is echter niet echt aan mij besteed. Ik moet terugdenken aan het drama van zelf een ketting maken met vriendinnen tijdens een workshop. Ik heb de ketting afgekregen, maar je wilt niet weten hoe creatief ik met taal geweest ben tijdens het maken. Enfin, hier moest het vel voorzichtig van de schedel gehaald worden, de ogen uit de kassen verwijderd worden en een aantal nekwervels moesten aan de atlas blijven zitten, zodat je niets van het fragile schedeltje zou beschadigen.

We hadden latex handschoenen aangetrokken. Ik voelde me net een dierenartsassistente, die de scalpel aangaf. Mocht je de receptuur van de samenstelling van het ‘macereren’ et cetera willen, laat het me even weten, dan stuur ik je die door. Het potje met het schedeltje is nu in een soort kast geplaatst waar je de temperatuur van kunt regelen. Daar zal die nog zeker ruim een week in staan, met steeds een nieuwe mix van water met waterstofperoxide en Biotex.  Als het schedeltje af is, zal ik de foto’s plaatsen. Ik heb al een klein stolpje gekocht om het in neer te zetten.

Mijn jachtdag bij de mede-kokkereller Arco was in de buurt van Krimpen aan de Lek. Daar zouden we met een klein groepje geweren en een drijver die voor het eerst mee zou gaan bij een jachtdag, op de hazen gaan. Appel, een oudere labrador-dame, gaat mee. Er wordt verzameld bij Arco voor koffie met wat lekkers. Daarna maken we ons klaar voor de jacht en gaan we met 2 auto’s naar het jachtveld. We zullen over de weilanden drijven, het is gelukkig geen zwaar terrein. De hazen liggen heel vast en gaan pas laat in de benen. Er zijn er veel die voor ons uit het weiland af rennen, er lopen er in elk geval genoeg! We hebben wel een paar kansen, en die worden goed benut. Arco en ik schieten beiden tegelijk op een haas, en die valt meteen op de plek. We wensen elkaar Waidmannsheil. Als Arco iets verderop in de slootkant aan haas spot, ruilen een andere jager en ik van plek, zodat hij kans krijgt zijn eerste haas te kunnen bemachtigen. Dit is een succesvolle actie, het haas gaat op en de juniorjager kan hem mooi binnen schot schieten. Hij pekelt zijn eerste haas waarna iedereen hem Waidmannsheil wenst. Je eerste haas vergeet je nooit meer! Met wie, waar en wanneer en hoe zullen je altijd bij blijven.  

Tussen de middag wordt een kookstel in de kofferbak aangezet voor de knakworsten en zo hebben we een lekker warme lunch. Net na de lunch wordt de groep aangevuld door een derde jachthouder. Hij heeft zijn Duitse staande draadhaar Cas mee. Thomas en ik worden bij de eerste middagdrift naar onze post bij een hek helemaal aan de andere kant van de uit te drijven weilanden gebracht. Beiden zitten we bij een hek, om zo min mogelijk op te vallen midden in de polder.  Het is niet koud deze dag, maar er staat wat wind en ik krijg het daardoor best koud. Het duurt ook even voordat de jachthouder terug is bij de plek vanaf waar gedreven gaat worden. Hier komen de hazen wel eerder in de benen, maar zijn nog altijd veel te ver weg voor een mooi schot. We zitten lang stil op de wind, waardoor ik begin te bibberen. Ik zie een haas naar Thomas rennen, maar die gaat te ver bij hem vandaan de dam over richting mijn post. Al bibberend wil ik mijn wapen schouderen, maar dan stopt het haas en gaat op zijn billen met de kop hoog de omgeving bekijken. Ik houd mijn adem in, mijn wapen halverwege buik-schouder. Het haas heeft mij niet gezien, maar besluit langs de slootkant de andere richting op te rennen. Wat later komen er nog drie hazen aan mij voorbij, en zij zijn wel binnen schot. Ik vraag of ik bij de laatste drift in de linie mee kan lopen, dan krijg ik het weer wat warmer. Ook hier zijn nog meerdere kansen.

Aan het eind hebben we nog een nazoek op een haas, die we nu ook binnen hebben. Dan wordt bij de ondergaande zon het tableau gelegd, drinken we een Jagersdrankje en volgt een klein ritueel voor de jager met zijn eerste haas. Daarna gaan we terug naar het huis van Arco. Daar worden de hazen met tiewraps opgehangen. Er wordt nog een aantal hazen opgehaald voor het project ‘Wild op de kaart’. Binnen worden we door Wendy opgewacht met een heerlijke borrelplank en begint Arco aan het diner. We zitten aan een lange tafel naast het kookeiland, waardoor iedereen betrokken is bij wat er straks op tafel zal komen en we met elkaar kunnen kletsen terwijl er gekookt wordt. Arco is ook een Moonshiner, en maakt heerlijke (jagers-)drankjes waar ik al vaker van heb mogen proeven. Het is werkelijk één groot feest! Een heerlijke stoof van Wild zwijn, Hazenpeper, zelfgemaakte aardappelpuree, rode kool en geroosterde groenten verschijnen op tafel. De geuren die uit de verschillende pannen komen, zijn zalig! Borden worden doorgegeven en voor iedereen wordt een mooi bordje opgemaakt met een goede schep uit elke pan of braadslede. Ik heb een foto van de pannen, maar dat ziet er minder fraai uit dan hoe alles rook en smaakte. Natuurlijk heb ik de recepten gevraagd, en die zullen ook wel online verschijnen zodra ik de kans heb gehad deze te maken.

Na het diner, gaan een aantal jagers huiswaarts. Thomas, Richard en ik blijven nog even plakken (what’s new… 😉) en kletsen nog na bij de koffie. Dan is het ook voor ons tijd om huiswaarts te gaan. Als ik thuiskom en de auto leeg haal, zie ik dat ik vergeten ben mijn aangeboden haas mee te nemen. Wat baal ik daarvan! Dat recept van de hazenpeper zal dus nog even moeten wachten, helaas. Maar wat was het weer een mooie dag, en wat heb ik weer leuke mensen leren kennen.

Op vrijdag had ik een lunch met Carla staan. Wij rijden samen bij Wodkawoensdag en zij kijkt ook altijd mijn blog en recepten na op verschrijvingen. Daar lees ik vaak, hoewel ik alles nog meerdere keren na lees, overheen. Zij was in oktober jarig, en voor haar verjaardag had zij deze lunch aangeboden gekregen. Ook dat was weer hartstikke gezellig. Dat vind ik de leukste cadeautjes om te geven en ook om te krijgen, tijd samen! Gisteren hebben manlief en ik onze Kerstboom aangeschaft. Als de boom eenmaal staat, vindt iedereen het hier in huis hartstikke leuk, maar het traject er naartoe vinden zij wat minder. Ons kuiken had zaterdagavond hier een cocktailavond met vrienden, vandaar dat manlief en ik het huis uit gevlucht zijn. We zijn naar Haug Comedy Club in Rotterdam gegaan en hebben nog heerlijk gegeten bij een restaurantje. Daar heb ik weer een leuk idee opgedaan voor een zuurkool. Ik had van de week weinig tijd om te kokerellen/koken, maar wel trek in een soepje. Ik heb een Snelle Thaise Vissoep gemaakt die binnen 20 minuutjes op tafel staat. De vis had ik nog in de vriezer, net als de  sereh en de kafir limeblaadjes. Een stuk gember en koriander heb ik altijd wel in de koelkast liggen. Lekker warm, lekker pedis en snel klaar, een echte aanrader na een dag in de kou.