Ik eis de nacht op

Het voelt niet goed vandaag een luchtig blog met een gezellig recept te plaatsen, want niets doen voelt niet als een optie.

Wat ik vorige week nog in de krant lees, is dat dochters anders opgevoed worden dan zonen, doordat er tegen hen gezegd wordt dat zij bij het uitgaan en van en naar een feestje fietsen, voorzichtig moeten zijn. Dat zij zich daardoor ook minder veilig voelen en zich hiernaar gedragen. Ik verslikte mij bijna in mijn koffie, want het is kennelijk al jaren NODIG om dit tegen je dochter te moeten zeggen! Dat je als meisje je niet te sexy moet kleden, want anders ‘vraag je er om aangerand of verkracht te worden’. Ik lees zelfs reacties van mensen online over de vermoorde Lisa van 17 jaar; "Waarom zij daar überhaupt in haar eentje fietste"… Het is om op z’n zachtst gezegd heel erg boos, maar vooral heel verdrietig van te worden. Dat er sowieso een woord voor Vrouwenmoord bestaat, is absurd! Dat er afgelopen weken meerdere vrouwen aangerand, verkracht en zelfs vermoord zijn, is op z’n zachtst gezegd NIET OK!

Toen ik nog les gaf, waren er in korte tijd ook meerdere shockerende dingen gebeurd met meisjes in Nederland. Toen logen de cijfers er ook al niet om. Ongeveer de helft van de meisjes zou in haar leven te maken krijgen met lichamelijk of seksueel geweld. Van de 16 meisjes in ‘mijn’ klas, gaat het om 8 meisjes! Mijn leerlingen, zowel de meisjes als de jongens, waren in shock. En dan telde ik niet eens het (seksueel-) grensoverschrijdende gedrag, waar zelfs een aantal (mannelijke) collega’s zich schuldig aan had gemaakt, mee. Er is, 20 jaar later, niets verbeterd. Ik ben bang dat de geregistreerde cijfers nog aan de lage kant zijn. Schaamte en de angst niet geloofd te worden, weerhouden veel meisjes ervan te vertellen wat hen is overkomen. Voormalig PVV-staatssecretaris Ingrid Coenradie beschreef in 2024 een aanranding van een 13-jarig meisje, die 5 jaar later nogmaals zo’n ervaring had. “De eenzaamheid, de machteloosheid en de schaamte hebben mij lang achtervolgd. Dit is niet zomaar een verhaal; Dit is mijn verhaal. Dit meisje was ikzelf.” En helaas herken ik het verhaal. Bij mannen waar je je veilig achtte. Er ontstaat een barst in ‘je zijn’, dat nooit meer weggaat.    

“Nederland kampt met een ernstig probleem van geweld tegen vrouwen, waarbij het land internationaal opvalt met relatief hoge femicide-cijfers. Volgens recente CBS-gegevens werden in 2024 26 vrouwen vermoord door (ex-)partners. Inmiddels is femicide zo pandemisch dat elke 8 (!) dagen  een vrouw sterft als gevolg van partnergeweld in Nederland. De dader is vrijwel altijd een man.” Dit is wat BNNVARA vermeldt.

Het is te gek voor woorden dat de Dolle Mina’s weer nieuw leven ingeblazen wordt, omdat het nodig is! Dolle Mina: ‘Een feministische groep en beweging, die in 1969 voortkwam uit studenten, jongeren uit de Socialistische Jeugd en werkende vrouwen. Van 1970 tot 1978 voerde zij actie voor gelijkberechtiging van mannen en vrouwen’. In 2013 voor toiletten in Sprintertreinen, in 2025 voor gratis toegankelijke toiletten voor vrouwen (voor mannen waren die wel gratis). Serieus, ik heb het over iets heel normaals als een toiletbezoek! Dit blog gaat over twee dingen; Over hoe men vrouwen denkt te mogen behandelen en femicide. Het één komt voort uit het andere.

Ook ik eis de nacht op. Ik eis de straten op. Ik eis dat de angst wordt verlegd. Ik eis 24 uur in mijn dag. Ik eis dat meisjes van 17 veilig thuiskomen.

Laten wij onze zonen, neefjes, buurjongens, vriendjes van onze dochters en zonen leren het goede voorbeeld te geven.

Wil jij iets doen, maar weet je niet wat of hoe? Je kunt meedoen aan de Inzamelingsactie die is opgezet door Danique de Jong. Want niets doen is geen optie.